تبلیغات
سیستانیها,سیستانیهای گلستان,بنیادنیمروز09360876222سیستانی ها,سیستانیهای رامیان,سیستانیهای فندرسک,سیستانیهای خان ببین,سیستانیهای گرگان,سیستانیهای گنبد,سیستانیهای فاضل آباد,سیستانیهای کردکوی,سیستانیهای وشمگیر؛سیستانیهای خراسان,سیستانیهای تهران,سیستانیهای کرج,سیستانیهای مشهد,سیستانیهای سمنان,سیستانیهای اصفهان,سیستانیهای شاهین شهر,سیستانیهای نگین شهر؛سیستانیهای بندرگز,سیستانیهای دلند,بنیادنیمروز؛دهل وساز,دانلودموسیقی سیستانی,گروه موسیقی سیستانی,سیستانی ها,سیستانیان,زابلیهای گلستان,زابلی های گرگان,زابلی های گنبد,زابلیهای شمال,سیستانیهای شمال,محمدآذری,نیمروزانلاینکودکان سیستانی,کودک سیستانی,زنان سیستانی,زنان زابلی,زنان زابل,دختران سیستانی,پسران سیستانی,بازیهای سنتی سیستانی,ضرب المثل سیستانی,چیستان سیستانی,بحث وبیت,لبتک سیستانی,بازیهای کودکان سیستانی,بانوان سیستانی,فرهنگیان سیستانی,پزشکان سیستانی,طوایف سیستان وبلوچستان,طایفه جهانتیغ,طایفه خمر,طایفه بزی,طایفه شیخ ویسی,طایفه میر,طایفه کیخا؛طایفه سنچولی,طایفه رمرودی,طایفه صیادی,طایفه فراهی,طایفه چاری,طایفه شیبک,طایفه سراوانی,طایفه کریم کشته,طایفه بارانی,طایفه براهویی,طایفه چشک,طایفه گزمه,طایفه نخعی,طایفه صیادی,طایفه اربابی,طایفه کلبعلی,طایفه نخعی,طایفه پنجه کوبی,طایفه گرگیج؛طایفه شه بخش,طایفه قروتخوار,طایفه گمشاد,طایفه صفرزائی؛طایفه سندگل,طایفه هیبتی,طایفه بامری,طایفه پودینه,طایفه سندگل,طایفه شیخ,طایفه سلیمانی,طایفه بارانی,طایفه پهلوان,طایفه سرحدی,طایفه رمرودی,طایفه شوردی,طایفه ریگی,طایفه نارویی؛طایفه سارانی,طایفه بندانی,طایفه آبیل,طایفه شیرزائی؛طایفه طاهری,طایفه تاکر؛طایفه احمدی,طایفه شهلی بر,طایفه جر,طایفه سنجرانی,طایفه کده ای,طایفه جهانی,طایفه دشتی زاده,طایفه عنایت؛طایفه میرعنایت,طایفه میر,طایفه سنجرانی,طایفه قلجائی

دختران سیستانی،عکس لباس دختران سیستانی/پوشش دختران وزنان سیستانی
یکی از دغدغه های عمیشگی بنیادنیمروزکانون فرهیختگان سیستانی موضوع شناخته شدن زنان سیستانی ومردان سیستانی بدون معرفی واز روی لباس وپوشش بوده است واینکه با دیدن نوع پوشش طرف مقابل بداند که این فرد یک دختر زابلی وزن زابلی وسیستانی می باشد برای این منظور یک راهنمایی باید کرد که مشخص ترین عامل شناخت زن سیستانی ودختر سیستانی از زنان سایر اقوام که گاه پوشش مشابه هم دارند بحث سربند یا "لچک"سر است که بهترین مشخصه ظاهری زن سیستانی می باشدالبته تفاوت های دیگر را برایتان خواهم گفت











سیستان ،سیستانیهای گلستان ومازندران،سیستانیهای ،بزرگان سیستان،دانشجویان سیستان،گروه موسیقی سیستانی نیمروز؛برچسب ها: دختران زابلی ، زنان زابلی ، زنان سیستانی ، دختران سیستانی ، لباس زنان سیستانی ،

دنبالک ها: بنیادنیمروز ،

پوشاک مردان: عمدتاً شامل دستار، سرپوش، پیراهن و شلوار است. به دستار در محل لنگوته (Longote) می‌گویند و بیشتر به رنگ سفید است. پیراهن مردان بلند و تا سر زانو است. به سه صورت چین‌دار، ساره (عربی) ترک‌دار استفاده می‌شود. نوع چین‌دار آن از كمر چین می‌خورد. معمولاً پیراهن به هر صورت كه باشد، شلوارش نیز به همان صورت ساده یا چین‌دار خواهد بود. روی لباس مجالس و یا افراد مرفه ابریشم‌دوزی می‌شده است.در گویش محلی سیستان به شلوار، تمو یا تومون و به پیراهن پنر می‌گویند و نوع ترک‌دار آن را چل تریز می‌نامند كه از قسمت زیر حلقة آستین به پایین حداقل از 34 ترک تشكیل شده است. همچنین مردان سیستانی جلیقه‌ای روی پیراهن می‌پوشند كه به آن باسكت  یا جلزقه  می‌گویند. پوشاك مردان سیستانی تا حدودی به پوشاک مردم خراسان كنونی شباهت دارد.

پوشاک زنان: سیستانی نیز ساده و با طرح‌هایی زیبا است. لباس زنان همچون مردان بلند و گشاد است. زنان سیستانی علاوه بر لباس سنتی و روزانة خود، نوعی لباس نیز جهت اعیاد و جشن‌ها تدارک می‌بینند كه در نوع خود هنرمندانه و زیباست. از مشخصات لباس روزمره زن سیستانی، نوعی سوزن‌دوزی است كه در حاشیة یقه و سرآستین لباس به كار می‌رود و در محل به آن “سیاه دوزی” گویند.این لباس از پیراهن و شلوار گشاد تشكیل می‌شود. بلندی پیراهن تا پایین زانو و دور كمر آن چین‌دار است. دستاری مستطیل شكلی نیز بر سر می‌بندند. پوشاک جشن‌ها و مراسم شاد – كه امروزه كمتر از آن استفاده می‌شود- متشكل از شلواری پرچین، پیراهنی تا بالای زانو با دو چاک از دو طرف است. همچنین دامنی پرچین كه به آن تمو می‌گویند و تا سر زانو است، می‌پوشند. گشادی دور دامن به 9 متر می‌رسد. دستاری كه در این لباس مورد استفاده قرار می‌گیرد، سه گوش است.



 

درباره ی کفشی که در گذشته مردم سیستان می پوشیدند اطلاعات چندانی در دست نیست اما آنچه از تحقیقات و شنیده های خودمه براتون می ذارم.

در گذشته مردم سیستان نوعی کفش می پوشیدند از جنس چوب که این کفش آن طور که گفته شده شکیل و زیبا بوده است.

این کفش به دلیل مرغوبیتی که داشته بیشتر توسط قشر مرفه و اشراف پوشیده می شد و زمانی که فرد با آن راه می رفت چوب کفش صدایی شبیه کَب کاب می داد. امروزه مثلی بین مردم این قوم که به ادبیات مردم ایران هم راه پیدا کرده رایجه که می گن فلانی چه دَب دَبه و کَب کَبه ای داره که این مثل برمی گرده به همین امر که وقتی این صدا در خیابان های شهر شنیده می شد نشان از عبور فردی از طبقه ی اشراف و بزرگان شهر بوده است.

این کفش از  چوب نوعی درخت به نام داز (درختی شبیه به نخل زینتی)که در مناطق جنوبی سیستان و بلوچستان رشد می کنه ساخته می شد.

البته هنوز در مناطق جنوبی این استان هنرمندانی هستند که با برگ های این درخت صنایع دستی مانند گلدان،  اسباب بازی برای بچه ها ، كیف و كفش می سازند.


 

دنباله ی عکس ها را در ادامه ی مطلب ببینید.


ادامه مطلب